Vreemde dinge is besig om in Dubai te gebeur, en sy aangrensende emirate. Nie soseer in Abu Dhabi nie. Die stad is besig om leeg te loop. Al sal niemand dit openlik erken nie en geldwolwe steeds probeer om niksvermoedende nuwelinge te veel te vra vir verblyf. Wat gaan aan?
Eers, twee kort uittreksels uit vanoggend se koerant. Hulle is nie vreemd nie, hulle is verteenwoordigend van soortgelyke artikels wat elke dag in die koerant verskyn.
Impact of financial crisis on UAE is limited: Nahyan |
|||
|
By Himendra Mohan Kumar, Staff Reporter |
|||
|
Abu Dhabi: The impact of the global financial crisis on the UAE economy is limited, the country’s Minister of Higher Education and Scientific Research, Shaikh Nahyan Bin Mabarak Al Nahyan said here yesterday.
“Thanks to our wise leadership, we have made sure that the impact of global financial crisis is contained, as much as possible,” Shaikh Nahayan told reporters on the sidelines of an industry conference.
Ek bly seker dan in ‘n ander stad. (Streng gesproke is Sharjah ‘n ander emiraat en ‘n ander stad, maar dit is reg langs Dubai en die twee vorm saam een groot metropool, Sharjah is waar baie mense bly wat in Dubai werk, want dis bietjie goedkoper daar). In die stad waar ek bly, merk ek die volgende: 1. Die huismark het geheel en al in duie gestort. Niemand koop enigiets nie, plekke wat drie maande gelede Dh7 miljoen gekos het, is nou in die mark vir Dh2 miljoen, en niemand koop nie. 2. Die strate is leeg. Letterlik. Want daar is minder mense. Want hulle het gevlug van hul skuld en huisverbande wat nou drie keer meer is as wat die huis werd is. Hierdie storie hoor ek gereeld uit baie verskillende bronne, daar is glo honderde verlate karre by die lughawe, mense wat die karre met sleutel en al net so gelos het en die pad gevat het. Want hulle het voorheen geval vir Dubai se verbruikersmark en gekoop en gekoop en gekoop, en toe moet hulle begin terugbetaal, en toe verloor hulle hul werk. Toe vlug hulle. Honderde (duisende selfs) professionele mense is die laaste twee maande afgedank. Die makelaarsfirmas by die Dubai-aandelebeurs (wat 71% geval het sedert laasjaar en hom die derde swakste beurs te wereld maak), maak almal op ‘n streep toe. Tienduisende werkers en bouers is huis toe gestuur. Maar niemand skryf oor hulle nie, want hulle is die marginales hier, niemand skryf ooit oor hulle nie. Dus, die strate is leeg. Daar is minder karre, minder swaar verkeer, elke dag voel nou vir my soos ‘n Saterdag (wat gewoonlik baie stiller is hier, Saterdag is vir sommige ‘n werksdag, maar dis relatief stil gewoonlik op die paaie). 3. Die winkels is leeg. Leeg. Ek stop gereeld saans na werk by die Mercato-sentrum in Jumeirah, gewoonlik is dit ‘n miernes van bedrywigheid. Maar deesdae is dit tjoepstil. Die Starbucks daar is gewoonlik propvol mense, nou is dit dolleeg, miskien een of twee tafels het mense. 4. Huur is besig om te val. Skerp. Want daar is nie meer mense wat huur nie. Hier in International City was ‘n ateljeewoonstel twee maande gelede Dh60 000 per jaar (vir huur, mens betaal hier per jaar vooruit), laasweek was dit Dh55 000, gister was dit Dh48 000. En nou kan mens in vier, of, wonder-bo-wonder, soos in die normal wereld, twaalf paaiemente (vooruitgedateerde tjeks) betaal. Ek sal myself nog eendag beter verwoord en baie meer in detail skryf oor my menings, maar in kort: Ek dink Dubai is so ‘n kunsmatige stad, met soveel kunsmatige behoeftes wat geskep word, gebaseer op niks nie, dat dit nie net die internasionale resessie is wat nou inskop nie. Dit was die vonk wat die bom laat bars het, maar die bom sou een of ander tyd bars. Die stad probeer homself voorhou as hierdie wonderlike ‘internasionale’ stad, maar al wat hy bied is winkelsentrums en skouspelagtige eindomsontwikkelings, op sand gebou. Mense het geval vir die bemarkingsmasjien, eiendom (‘off-plan’) gekoop en dieselfde dag nog verkoop vir 20% meer, sonder om eens geld te verwissel. Almal het vasgevang geraak in die borrel-effek. Rykes het baie, baie ryker geword, selfs armes het bietjie geld verdien hier. Maar die rykes (soos die bankiers wat die wereld nou so diep in die moeilikheid gebring het), het geheel en al hul sin vir die werklikheid verloor. Wie wil regtig ‘n huis besit wat Dh45 miljoen (rofweg so $12 miljoen) kos, dis nou wel op die Palm-eiland, maar jou ’strand’ is harde woestynsand? In ‘n stad sonder een enkele teater, sonder kunsgalerye, sonder kunsflieks, waar jy danksy die ‘wyse leierskap se wysheid’ darem toegelaat word om ‘n biertjie te drink, solank jy dit diep binne-in ‘n hool doen, nie op die terras van jou luukse villa nie, want jy kom dalk net in die moeilikheid as jy nie ‘n lisensie het nie. Waar die sjeik enige dag nuwejaar kan kanselleer as hy wil. Toegegee, daar is ‘n blink kant aan Dubai. Vlak, maar blink. Daar is nagklubs wat voorgee om ‘die beste in die wereld’ te wees, waar Britte en ander expats gereeld gaan dronk raak om van die werklikhied te ontsnap. Daar is Friday brunch, mense wat elke Vrydag (dis die begin van die naweek hier), vroegdag begin drink, vir ontbyt, ja, want dis ‘n ‘instelling’ hier. Jy betaal Dh200 (R600) as jy gelukkig is, meestal veel meer, en kan eet en, meer belangrik, drink, so veel jy wil. Totdat die brunch verby is en jy oortsrompel na die hotel se kroeg en verder drink, teen R100 ‘n drankie, as jy gelukkig is. Die hotel lag natuurlik al die pad bank toe. Ek was nog nooit by ‘n Friday brunch nie, is ek trots om te se. In elk geval, die bom moes net eenvoudig bars, en hy het. Hoekom is ek dus hier? Want ek verdien steeds ‘n goeie salaris, en ek het nie heeltemal geweet wat hier aangaan voordat ek gekom het nie. So lank soos dit aanhou, bly ek by my langtermynplan, ‘n paar jaar hier en dan finansiele vryheid! Lewensvryheid! Gelukkig doen my koerant nog goed, mense adverteer steeds verwoed, want hulle soek kopers, van karmaatskappye tot eiendomsagentskappe. En as hulle lank genoeg aanhou skryf niks is fout nie, word dit dalk net waar. |
Ek vind hierdie inskrywing en jou analise werklik interessant. Lyk my Dubai is ‘n borrel wat nou bars, omdat die fondamente nie volhoubaar is nie.
Boer, jy slaan die spyker op die kop. Mens bou nie ‘n huis op sand nie.
C’est tragique. My menings oor Doebai is welbekend, en tog kry ek dit somehow nie reg om my te verlustig in wat ek hier lees nie. Dis jammer, want ek het tog ‘n mate van bewondering vir oorle ou sjeik watsenaam wat besluit het hy wou meer as ‘n oliedom wees en toe die finansiele sektor probeer ontwikkel het. Van wat ek hier lees, lyk dit my die probleem is dat hy die stad toe om die simboliese ekonomie eerder as die swart goud baseer het, en nou vind almal uit dat die simboliese ekonomie nie regtig bestaan nie. Ek is nie eens ‘n ekonoom nie, en selfs ek sou al geruime tyd terug kon sê dit was onvermydelik.
Op ‘n ander noot: maak vinnig geld en kom terug. Die lewe is te kort. As die dokter vir jou gesê het jy gaan oor ses maande sterf, sou jy nie in Doebai gebly het vir enige geld nie. Mens moet elke ses maande leef of dit jou laaste is.
Dis nice om eerlike observasies te lees oor wat aangaan in Dubai, en dit in Afrikaans! Ek is een van die mense wat afgedank is die laaste 2 weke…. het gewerk vir maatskappy besit deur Sheikh Mo homself, 50% van die oorspronklike 550 personeel is reeds afgedank en die rumour is die res volg volgende week, en dan ‘n merger…. In enige ander land sou dit op die voorblad gewees het, maar hier, nie ‘n woord nie. Nou het ek baie tyd om doelloos rond te dwaal in die stad se verlate shopping malls en my ore uit te leen aan fluisterpraadjies oor wat volg. Soms maak ek die koerant oop en wonder of ek mal geword het. Is alles dalk in my verbeelding? Gaan my alarm 7 v.m. afgaan langs my bed? Sekerlik!?